José Ortiz Echagüe

26 maart 2010 § 1 reactie

Ik liep in de Slegte in Utrecht en had het doel voor ogen om met mijn vers ontvangen studiefinanciering op de bank een mooi kunstboek voor mezelf te kopen. Een van de boeken die ik bekeek in de fotografie sector intrigeerde me. Het was gevuld met zwart/wit foto’s van, onder andere, monniken en landschappen die heel droomachtig, zowat surrealistisch over kwamen. Ik moet zeggen dat het boek me een beetje verwarde. Was dit een hedendaagse kunstenaar? Of zijn de foto’s juist oud? Hoe zitten deze foto’s in elkaar, ze zien er zo raar uit, bijna als houtskooltekeningen? Ik bladerde door het boek op zoek naar informatie en kwam tot de ontdekking dat alles helaas in het Spaans was. Ik legde het boek twijfelachtig weg; 30 euro.. Ik keek verder, sloeg nog een blik op de grote prijssticker en liet hem toch maar achter. Wel noteerde ik de naam die op de rug stond, om thuis op zoek te gaan naar informatie en te kijken of het online eventueel goedkoper te vinden was: Ortiz Echagüe.

José Ortiz Echagüe, fotograaf, leefde van 1886 tot 1980. Hij was geboren in Spanje in een familie waarbij het traditie was om het leger in te gaan, wat hij ook braaf deed. Voordat hij op zijn 22ste van de militaire academie af kwam (gestudeerd voor ingenieur) was de fotocamera al een grote liefde voor hem. Omdat zijn broer, Antonio, een militaire carrière had ingeruild om schilder te worden gaf zijn oom hem een camera toen hij twaalf was, om te voorkomen dat ook hij voor het kunstenaarschap zou kiezen en naar die ‘decadente stad genaamd Parijs’ zou vertrekken. Hij had zowel op gebied van fotografie als in zijn carrière als ingenieur veel succes. Zo werd hij in 1950 president van SEAT.

De reden voor het vreemde voorkomen van veel van zijn foto’s komt door de techniek die hij gebruikte om zijn foto’s af te drukken: carbonprinting. Om precies te zijn, het proces van Henri Fresson. Deze techniek draait om het papier dat is bedekt met meerdere lagen van gepigmenteerd colloïde. Een lang verhaal waar ik zelf ook nog niet het fijne van weet.

Zijn werk is gepubliceerd in National Geographic, maar heeft verder nooit de aandacht gekregen die het verdiende. Hij heeft altijd veel kritiek gehad op het feit dat zijn foto’s te schilderachtig oogden, en dat zijn foto’s niet documentair genoeg waren omdat ze te “artistiek” of “illustratief” waren. Er is dan ook inderdaad niet heel veel informatie over de fotograaf te vinden. (O en, zoals je wellicht zal begrijpen heb ik spijt, en ga ik linea recta naar de Slegte in mijn eigen stad in de hoop dat ze hem hier ook verkopen.)

Anne Wenzel

17 maart 2010 § 1 reactie

Een kunstenares die ik graag onder de aandacht wil brengen is Anne Wenzel.

Anne Wenzel is een ruimtelijke kunstenares die voornamelijk keramische beelden maakt. Vaak combineert ze deze met (muur)schilderingen zodat de ruimte waar het werk in staat een geheel gaat vormen met het beeld tot een soort installatie. Ze houdt zich bezig met thema’s zoals natuurrampen en verval en is geïnspireerd door dingen als herdenkingsmonumenten. Op het moment is er werk te zien in Museum Boijmans Van Beuningen tot juli 2010. Ook maakt ze geweldige beelden voor de openbare ruimte.

Openbare ruimte
Beeld voor Herten (Blondie), 2008/2009

Installatie
Silent Landscape, 2006

Sweet Life (zwart meisje), 2003

Sweet Life (edelhert), 2004/2005

Beelden
Höllenhunden, 2007

Bron van de afbeeldingen, plus meer op Anne Wenzel.nl

Waar ben ik?

Je bekijkt nu de Kunstenaars categorie van Melancholia Nostalgia.